Zucht...

Morgenochtend is het dan zo ver. Dan krijg ik de uitslag in het Amc. Spannend! Vriendlief denkt dat het wel meevalt, ik helaas niet. Het kan een operatie worden. Dat vond ik de eerste keer niet zo vreselijk. Natuurlijk wel maar ik had mijn back-up nier. Nu niet meer...

Ik vind het, zo merk ik, enorm moeilijk. Zit mezelf vreselijk in de weg en daardoor iedereen in de directe omgeving ook. Samen met alle stress die er al dagelijks vanwege allerlei redenen is, is t een volle bak zo bij elkaar. 

En zo krijg je overstromende emmers en vele momenten dat je het eigenlijk even niet meer weet. Niet meer ziet zitten. Liefst in mijn grotje zou willen kruipen en de steen ervoor rollen. Zoek het allemaal maar eens even zelf uit!

Maar dat kan niet. Die struisvogel probeer ik al jarenlang eruit te schoppen. Het kreng blijft terugkomen *grumpf*

En dus grijp ik naar een haaknaald en maak ik maar weer wat. Dit keer voor mezelf. Ik ga

een shawl haken. Met een bol van de rommelmarkt. Het heet een butterflies shawl. Ik ben benieuwd! 

Een lief Haags hopje zei me laatst al 'verstand op nul en haken maar'. Nou mijn verstand is eigenwijs, hoe zou dat nou komen? Dus die gaat niet op nul maar wel n standje lager ;-)