Damn...

...zucht...

Tijd om weer even wat van me af te schrijven merk ik. Eergisteren werd ik 's avonds gebeld. Mijn urologe, wist ik want dat hadden we afgesproken, maar ik was het heel even vergeten. 

Heb een week nodig gehad om blij te zijn met het feit dat ik niet geopereerd hoef te worden. De 2 cystes die erbij zijn gekomen, dempten het nogal voor mij namelijk. Ik wil er geen eentje in mijn nier hebben en dan nu dus alweer 5... Én de stress van ervoor had enige tijd nodig om te verdwijnen, dat ging niet zomaar.

Afijn, ik werd dus gebeld...ze had uitgebreid met de radioloog over mijn scan gepraat...ze is samen met mijn andere urologe (ja joh ik heb er 2) niet tevreden over de grootste cyste (midden in mijn nier weer, ze weten de plek wel weer te vinden hoor)...het lijkt er ook op de mri toch wel op dat hij anders is dan de voorgaande keren.
Een biopt gaat absoluut niet gebeuren vanwege het te grote risico voor mijn nier.
Een operatie willen ze (nu) ook nog niet doen, ook weer vanwege het feit dat ik maar 1 nier heb.
Dus...in september wordt ik een dagje opgenomen. Ik moet 12 uur voor mijn CT scan die ze dan willen gaan doen, aanwezig zijn zodat ze mijn nier kunnen voorbereiden op de shit die er bij de scan doorheen zal gaan én daarna mag ik nog heel even blijven voor diezelfde shit. Het wordt geen feest...

En dus zit ik eigenlijk weer met de stress...ik las tussen de regels door dat ze me het liefst onder het mes hadden gegooid maar dat nu niet willen doen omdat ik er nog maar 1 heb...het is sowieso iets wat langzaam gaat, dát hebben ze dan wel weer kunnen beoordelen met deze mri en de voorgaande maar...damn!

Zo...dat is er weer even uit...nu ga ik terug naar de zon...en mijn haakwerk, maar vooral de zon :-)

...een aantal dagen na mijn laatste bezoekje weer even (hopelijk) in het AMC...ben ik leeg en merk ik dat ik nog minder heb gedaan dan ik voor al die zenuwenstress deed...dan maar even wegtikken ;-)

De uitslag was goed, voor zover je dat goed kunt noemen, de cyste zag er toch ok uit maar ik heb er wel gezellig 2 bijgekregen. Nu dus 5 alweer in dat ene niertje en dat zit me niet lekker. De vraag hoe ze er nu komen, kan niet beantwoord worden en dus blijft het voor mij onzeker. Ik wil dat mijn ene niertje vrij blijft van shit en zo goed mogelijk kan werken en dat ook doet...en dat doet ie niet...elke controle lijkt het wel een heeeeel klein beetje slechter qua werking van mijn nier...en als ik dan hoor dat er 2 cystes bij zijn dan schiet ik toch weer even in de stress.

Nou ja, ongemerkt (*ahum*) had ik me toch enorm op zitten vreten over deze afspraak. Ik wilde absoluut niet onder het mes...vanwege vele redenen...de allereerste voor mij was...mijn backup nier is er niet meer en dus is het vele malen enger nu voor me...de tweede was...en grobbekuiken dan? Die heeft mama nog geen nacht hoeven missen, stiekem vond hij dat ook wel naar bekende hij me afgelopen zaterdag...
Als je dan te horen krijgt dat de kans groot is dat je niet geopereerd hoeft te worden...zou je denken...er glijdt een berg van je schouders af...tssss...ik ben ik he...dus niet...janken als een tierelier...me enorm emotioneel voelen...en heel heel heel erg leeg...dagenlang dus...waarop mijn lijf zondag maar ff besloot een knallerd van een migraine erin te gooien...kreeg ik een dagje rust *ligtnuineenkleindeukje*...

Ik haak me gek...al vind ik het moeilijk om iets leuks voor mezelf te verzinnen óf iets leuks voor mezelf af te maken (zo ligt mijn mooie sjaal nog steeds onafgemaakt in een tas, en dat terwijl die niet zoveel hoeft)...ik ben druk bezig met een deken...voor Grobbekuiken...daar vroeg hij om dus ja hoor dat doe ik wel...alles om mijn handen bezig te houden en mijn hersens een beetje niet...mijn arme e-reader ligt al wéken ongebruikt in een tas te huilen...tssss 't is wat he? Halloho...is die boekenwurm weer thuis? Niet dus ;-) De haakgek wél hoor :-)

Er schiet zoveel door me heen...chaoot eerste klas weer hier...dan denk ik aan een paars vriendinnetje met d'r mooie speciale stoel...aan een enorm mooi kereltje in zijn mooie prinsenbed...aan een lief hopje die het ook elke keer maar weer moeilijk heeft al zegt ze dat niet zo...aan haar vader...aan een lief gezin, de papa/mama/broers/zus van die kanjer hierboven, die ook zoveel gegund is...aan nog heel heel veel meer mensen...niet iedereen noem ik *duhuhh*...ik tik veel maar heel erg veel ook niet he? En dan doe ik weer eens een roep naar boven en vraag of er wat meer licht op ons allen mag schijnen...

Afijn...ik heb weer ff wat van me af getikt...kan nog wel uuuuuuren doorgaan maar dat zou wel een beetje slaapverwekkend worden he...zo'n zanikverhaal enzo, doetmaarniet, dus ik ga maar eens even kijken of ik nuttig kan zijn vandaag...als mijn knalkop en rotrug zin hebben...grumpf...

...pak lekker een sloot thee of koffie...doe een graai in die trommel en ga zitten bij mijn warme haardvuurtje...je bent welkom, elke keer weer XXX

Slapen ho maar...

T is al vrij laat en ik ben kapot. 

Ach ik ga moe naar bed en sta al niet veel frisser op dus vertel eens wat nieuws he?

Ik merk dat ik moe ben, duhhhh 2 oxazepammetjes doen dat wel 😜 maar ja mijn koppie wil nog niet. Als ik nou niet ga slapen dan komt morgen ook niet....yeah right he?!

T was niet alleen voor mij n rotdag hier. Dus cijfer niemand weg maar ga d'r maar aanstaan hoor...je uitslag afwachten. Ik weet er één hier die zover never zal komen met die angst van hem. 

Ik probeer te haken maar blijf uithalen vanwege diverse fouten, goh hoe zou dát nou komen he? 

Waarom begrijp ik bij anderen altijd waarom ze zo doen of zich zo voelen? Om dan voor mezelf weer eens zo lekker streng te zijn en t allemaal niet 'mogen'?

Ik ga ff patience spelen. Morgen loopt om 7 uur de wekker af. Half 9 weg en hopelijk rond kwart voor 10 zit ik bij de urologe (hopelijk want men loopt daar altijd vreselijk uit). 

En dan denk ik aan Deb en d'r gezin. Aan Cynthia en haar gezin. Aan Paola en haar gezin. En denk dan, en zij dan? Moet je kijken wat n ellende en verdriet. Miep niet zo en ga door, zegt m'n hersenpan dan. Nee hoor, ik ben geen strenge dame 😳

Zucht...

Morgenochtend is het dan zo ver. Dan krijg ik de uitslag in het Amc. Spannend! Vriendlief denkt dat het wel meevalt, ik helaas niet. Het kan een operatie worden. Dat vond ik de eerste keer niet zo vreselijk. Natuurlijk wel maar ik had mijn back-up nier. Nu niet meer...

Ik vind het, zo merk ik, enorm moeilijk. Zit mezelf vreselijk in de weg en daardoor iedereen in de directe omgeving ook. Samen met alle stress die er al dagelijks vanwege allerlei redenen is, is t een volle bak zo bij elkaar. 

En zo krijg je overstromende emmers en vele momenten dat je het eigenlijk even niet meer weet. Niet meer ziet zitten. Liefst in mijn grotje zou willen kruipen en de steen ervoor rollen. Zoek het allemaal maar eens even zelf uit!

Maar dat kan niet. Die struisvogel probeer ik al jarenlang eruit te schoppen. Het kreng blijft terugkomen *grumpf*

En dus grijp ik naar een haaknaald en maak ik maar weer wat. Dit keer voor mezelf. Ik ga

een shawl haken. Met een bol van de rommelmarkt. Het heet een butterflies shawl. Ik ben benieuwd! 

Een lief Haags hopje zei me laatst al 'verstand op nul en haken maar'. Nou mijn verstand is eigenwijs, hoe zou dat nou komen? Dus die gaat niet op nul maar wel n standje lager ;-)

Haak me gek...

Terwijl ik zo druk aan het haken ben...gaan mijn gedachten naar morgen...dan heb ik de MRI...omdat de echo niet in orde was en men moet bekijken of die ene cyste nu ok is of niet...volgende week krijg ik dat te horen...dus nóg een week wachten...of ik geopereerd moet worden of niet...ik maak me druk...niet constant want ik weet dat bij hetzelfde als mijn rechternier...ik nu geen nier kwijt hoef te raken...daar maak ik me ook niet druk om...ik maak me druk omdat ik gewoon absolúút niet onder het mes wil...de vorige operatie heeft er zo enorm ingehakt bij me...dat het idee alleen al dat ik dat weer moet ondergaan...een heel angstig gevoel geeft bij me :-(

Afijn...er zijn dus momenten dat de zenuwen door mijn lijf gieren...en ik maar weer mijn haaknaald pak om iets verder te haken...morgen kwart voor elf moet ik me melden op de afdeling en dan krijg ik volgende week vrijdag de uitslag...can't wait!

Tinybear's Den is back

Daar ben ik dan...weer even terug in Blogland.

Al een tijdje loop ik rond met het idee om weer te starten. Lekker het een en ander aan zaken weer wegtikken...gedachten...foto's...whatever delen weer...

Aangestoken door een haakvirus ben ik hartstikke enthousiast bezig met van alles...zo heb ik al een haakmapje voor mezelf af

 maar ook een omslagsjaal voor mijn schoonmoeder

en ben ik nu bezig met een deken voor Grobbekuiken

én een verrassing...ja duhuhhh geen foto he?

Omdat ik hierover gezellig aan het kletsen was op een Facebook groep, kreeg ik daar op een gegeven moment de opmerking dat ik een blog moest schrijven en dat ik dan zéker door haar gevolgd zou worden ;-)

Afijn...het was het laatste zetje want hier ben ik dan...de eerste opzet is gemaakt, de rest komt vanzelf :-)